หวัดดีจ๊ะ ตุ้ย....

นับถึงวันนี้ก็เกือบ 30 ปีแล้วสิ ที่เราได้รู้จักกัน มีหลายเรื่องราวของฉันที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาของเรา บางเรื่อง ฉันก็จำได้เอง แต่บางเรื่องเธอก็เล่าให้ฟัง ไม่น่าเชื่อเลยว่าเราจะผ่านเรื่องราวกันมาได้มากขนาดนี้ วันนี้ฉันจะลองทบทวนและเล่ากลับให้เธอฟังบ้างนะจ๊ะ

ว่ากันด้วยเรื่องนอนๆ ก่อน จำได้ไหมตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ ฉันติดนอนกับยายมาก เธอชวนมานอนทีไร พอรู้สึกตัวขึ้นกลางดึก ฉันก็ต้องกลับไปนอนกลับยายทุกที จนบัดนี้ ฉันก็ยังไม่เคยมีห้องส่วนตัวกับเขาซะที พอเลิกติดยายฉันก็กลับมาติดเธอแทน ต้องนอนกับเธอตลอด ขนาดเอาเตียง 3.5 ฟุต (แบบที่พ่อดีไซน์แบบเอาไว้)2 เตียงมาต่อกัน พอฉันเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ได้กลับบ้านปีละ 2 ครั้งตอนปิดเทอม หรือแม้กระทั่งตอนทำงานแล้ว กลับบ้านไปทีไร ก็ต้องนอนห้องเดียวกับเธอทุกที และตลอดเวลาที่ฉันไม่อยู่ เธอก็ปูที่นอนไว้ทั้งสองเตียงด้วยเหตุผลที่ว่า กลัวมันเหงา.... ก็คืนสุดท้ายที่ฉันจะได้นอนกับเธอก่อนที่ฉันจะไปเรียนที่กรุงเทพ ฉันแอบร้องไห้กอดเธอจากข้างหลังด้วยล่ะ เธอจะรู้มั้ยเนี่ย??

น่าแปลกว่า ตั้งแต่จำความได้ เธอไม่เคยตีฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทั้งๆ ทีวีรกรรมของฉันมันก็มากโขอยู่นา....

สมัยฉันอยู่อนุบาล เธอเล่าว่า ตอนฝากฉันไว้กับคุณครูในตอนเย็นก่อนเธอมารับกลับบ้าน เธอแอบดูฉัน เห็นเล่นหัวเราะกับเพื่อนๆ แต่พอเห็นหน้าเธอเท่านั้นล่ะ ก็ร้องไห้จ้า อยากกลับบ้านมาซะเดี๋ยวนั้น .... มาถึงตอนป.2 ฉันมัวแต่เล่นเพลิน จนรถสามล้อที่มารับทิ้งไว้ที่โรงเรียน ฉันเดินจากโรงเรียนเลยบ้านตัวเองไปถึงบ้านเพื่อนเธอ กว่าเธอจะตามหาฉันเจอก็ปาไปหกโมงกว่าแล้ว...... ฉันว่าเธอคงว้าวุ่นใจ และ ก็แอบร้องไห้ไปแล้วล่ะ (แต่เธอว่าไม่... ฉันว่าใช่อ่ะ)

ตอนป. 1 ที่โรงเรียนเค้าให้ทานอาหารกลางวันที่โรงเรียนจัดให้โดยต้องเสียตังค์เดือนละ 100 บาท นี่ละมัง แต่ฉันไม่เคยทานเลยซักวัน ได้แต่กินข้าวโพดต้มมั่ง ลูกชิ้นชุบแป้งทอดมั่งแล้วไปนั่งดูเพื่อนทาน ก็มันไม่อร่อยนี่นาเธอ...เพราะข้าวกลางวันที่โรงเรียนนี่ละ ทำให้ฉันไม่เคยคิดจะทานต้มจืดแตงกวามาจนโต พอเธอระแคะระคายแล้วแอบมาส่องฉัน (อีกแระ) ที่โรงเรียน เธอก็ดุฉันเฉยๆไม่มีตีซักกะแปะเดียว

เรื่องโดดเรียนก็เป็นเรื่องคู่กับนักเรียนอยู่แล้ว... วันหนึ่ง เด็กม.5 อย่างฉันก็หนีเรียนพิเศษ หนีไปขี่มอไซด์กะสาว สวนเธอตรงสี่แยกเดชะบุญที่เธอเหมือนแรด (สายตาไม่ดี แต่เรื่องฟังทางหูน่ะเป็นที่หนึ่ง) ฉันเลยรอดพ้นเธอมาได้หวุดหวิด

พูดถึงเรื่องสาว --- ฉันก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอรู้รึเปล่า แต่ตอนอยู่ ม. 6 เธอไปเปิดอ่านไดอารี่ กับ พวกจดหมายต่างๆ ของฉัน สงสัยเธอจะโกรธมากอ่ะ ถึงได้ถามฉันว่า แกจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอเสียงดังใส่ฉัน ฉันไม่ตอบและเดินหนีเข้าห้องน้ำไป....

เรื่องขำๆของเธอก็มี ตอน ป. 6 ในวันแม่ที่โรงเรียนจัดงานให้ลูกเอาพวงมาลัยไปกราบแม่ แล้วเค้าจะแยกผู้ปกครองนักเรียนหญิง - ชาย คนละฝั่ง ฉันตาเหลือกเพราะหาเธอไม่เจอ ที่ไหนได้ ไปนั่งอยู่ฝั่งนักเรียนชาย เพราะมัวไปโม้กับเพื่อนที่มีลูกชายอยู่ ...เง้อ.... แถมพอตอนก้มลงกราบ แทนที่จะซึ้งๆ ฉันยังต้องมาอดขำไมได้กับรองเท้าที่เธอเลือกใส่วันนั้น คัชชูสีดำที่ตรงปลายรองเท้าเย็บผ้าปักลายแม้วติด..ทำไม๊ ต้องใส่คู่ขำๆนี่ด้วยนะ

เธอเป็นคนที่ชอบสรรหาข่าวสาร ความรู้ต่างๆ มาให้ฉันเสมอ บางทีเธอโทรมาหาฉันแค่ครึ่งนาทีเพื่อที่จะบอกให้ดูรายการช่อง 5 นะมีเรื่องความรู้ทางโภชนาการมั่ง , เรื่องโรคอ้วนมั่ง บางครั้งเธอก็ตัดความรู้รอบตัวจากหนังสือพิมพ์ส่งจดหมายมาให้ฉันมั่ง มีตั้งแต่เรื่องอาหารการกิน จนกระทั่งแก้โรคเท้าเหม็นอย่างไรดี....

เธอชอบหัวเราะเสียงดังนะ บางทีฉันว่าเรื่องมันก็ไม่ขำเท่าไหร่ แต่เธอก็หัวเราะงอหงาย ทำให้ฉันอดยิ้มไปด้วยไม่ได้ทุกที....

เชื่อมั้ยว่ากว่าสามสิบที่ที่เรารู้จักกัน ฉันแทบไม่เคยบอกรักเธอจากปากเลย

.

.

จะเป็นไรมั้ย ถ้าวันนี้ฉันจะบอกว่า "ฉันรักเธอ"และดีใจที่ได้อยู่กับเธอมาตลอดชีวิต ฉันตั้งใจที่จะเป็นคนดีของเธอ และทำให้เธอมีความสุข ให้เธอยิ้ม และ อยู่กับฉันไปนานๆ

จำได้ว่า ของขวัญวันเกิดของฉันตอนอายุ 22 ปี

เธอให้กระเป๋าสะพายมาใบหนึ่ง

แล้วเขียนการ์ดว่า

Since Sept 27 1977 ,I hoped you will grow up with the plenty quality...

until today you never makeme disappointed.

Happy Birthday my little angel.---Your mom.:)

ฉันแปะไว้ที่โต๊ะทำงาน ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ทุกครั้งที่ฉันอ่าน ฉันจะน้ำตารื้นเสมอ

ปล. 1 ตุ้ย คือ แม่ฉันเอง

ปล. 2 อย่าถือสา ฉันกับแม่มักจะแทนตัวเองว่า เธอ กับ ฉัน เสมอ

ปล. 3 อยากให้แม่อ่านอ่ะ แต่เขิน ---

ปล. 4 เขียนไปปาดน้ำตาและเช็ดขี้มูกไปนะเนี่ย.....

font size="1">First Love -โต๋ ........ เหมาะกับเธอจัง