กลางอาทิตย์ที่ผ่านมา มีเมล์ชื่อแปลกๆ มานอนใน inbox ฉัน ชื่อเรื่องว่า หวัดดีเพื่อนแก่มากๆๆๆ

ใครฟร่ะ? เพื่อนแก่ ถ้าแกเพื่อนฉันแล้วแก่ ฉันก็แก่ด้วยดิ

เปิดเมล์มา ข้อความบอกไว้ว่า ...

"จำได้ว่าเจอครั้งสุดท้ายเมื่อ17ปีที่แล้ว.....ตามหาจนเจอ    ตอนนี้ณ.บัดนาว  you เปลี่ยนไปเยอะเลยอะ...แต่ดีใจนะที่เจออีกครั้ง(ตามหามา5ปีแล้ว)"

17 ปีที่แล้ว ... ฉันอายุ 13 ปี ..... ประมาณ ม.1

โหห... นานจังวะ

คิดไปคิดมา ดูชื่อคนส่ง เกิดอาการไม่แน่ใจ  อยากลองดี ส่งเมล์กลับไปว่า

"ใครอ่ะ โปรดแสดงตัวมา ณ but now เช่นกัน ...  จำได้ว่าเคยมีเพื่อนเป็นชายขาวตี๋ ร่างสูง (เหมือนจะดูดี) ใช่คนเดียวกันป่าวเนี่ย???  ว่าเราเปลี่ยนไป งั้นก็โปรดแสดงรูปของนายที่ คาดว่า คงจะเปลี่ยนไปเยอะเช่นกัน (หัวล้านรึยังเนี่ย??)"

ได้ผล++  คนเดิม ส่งเมล์มาบอกว่า ไปดูใน hi5 ดิ

แล้วก็จำได้

เพื่อนชายคนสนิทตอนป.สี่ นั่นเอง

นานมากที่ไม่ได้เห็นหน้าและพูดคุย เพราะหลังจากที่จบป. 6 ไป เขาก็ไปเรียนต่อที่อื่น

จำได้ว่า ตอนนั้น เขาเพิ่งเข้ามาตอนป.4  ----  เป็นหนุ่มน้อยร่างสูง ผอม ขาว ตี๋ๆ หน่อย และวาดรูปเก่งมากๆๆๆ

คงเพราะชอบอะไรเหมือนกัน โต๊ะเรียนอยู่ใกล้ๆกัน ทำให้ค่อนข้างสนิทกัน อนุมานด้วยความคิดเด็ก ป.4 ว่า เขาคงชอบฉัน เพราะ มีช่วงหนึ่งฉันสนิทกับเพื่อนชายอีกคน แล้วเขาก็เขียนการ์ตูนล้อฉันกับเพื่อนอีกคนนั้นด้วยแรงหึงหวง 555 (คิดไปนั่น)  แล้วตอนวันเกิดฉันเมื่ออยู่ ป. 6 เขาก็เขียนคำอวยพรในการ์ดวันเกิดแบบที่มีเสียงเพลง happy birthday มาให้ ตอนนั้นก็แพงเอาการ ซึ่งถ้ากลับไปค้นในกล่องสมบัติก็น่าจะยังมีอยู่  จากนั้น ตอนวันปิดภาคเรียนก็ได้ถ่ายรูปกัน รูปถ่ายหายไปไหนไม่รู้แล้ว  และก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

คิดไปแล้วก็ตลกดี ...

ได้นึกถึงเรื่องเก่าๆ ที่นานมากๆ

เมื่อวันก่อนได้มีโอกาสคุยกันทาง MSN ถามสารทุกข์สุขดิบกันไป  17 ปีที่ผ่านมาไปทำอะไรมาบ้าง เดี๋ยวนี้ทำงานที่ไหน ทำให้ได้รู้ว่าเขายังดำเนินชีวิตไปในทางที่เขาชอบมาตั้งแต่เด็กๆอยู่ นั่นคือ ศิลปะ   จากที่แวะไปที่ hi5 เขาเป็นคนที่ถ่ายรูปได้สวยมาก เขาบอกว่าเป็นงานอดิเรก เพราะงานประจำที่เลี้ยงชีพก็ต้องมี ... น่าอิจฉา ที่ยังได้ทำงานที่รักไปด้วย ฉันสิ  เมื่อไหร่เคลียร์เรื่องเรียน เรื่องงานเสร็จ คงได้สะพายกล้องไปท่องเที่ยวซะที

คำถามสุดท้ายก่อนจะปิดหน้าจอ  ถามไปว่า ทำไมอยู่ดีๆ ถึงติดต่อกันได้ ไม่ได้เจอตั้งนาน  ได้คำตอบมาว่า

"ไม่มีอะไรหรอก พอดี เมื่อ 5-6 ปี ได้ดูเรื่องแฟนฉัน ก็เลยคิดถึงขึ้นมา..."

ฟังแล้วก็อดขำไม่ได้ ก็เพราะหนังเรื่องนี้ล่ะ ที่นำฉันไปเจอกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานมากมาหลายคนแล้ว ---

ความทรงจำสีจาง - ปาล์มมี่

ความจริงชีวิตมันไม่ได้ผูกพันกันขนาดนี้หรอก แต่เห็นว่าเพลงประกอบหนังเรื่อง แฟนฉัน เลยเอามาแปะไว้ จะได้เข้ากั๊น - เข้ากัน 

ปล. ถ้าตะอุ่นได้มาอ่านเรื่องในวันนี้ (ไม่ว่าจะไม่ตั้งใจ หรือ ตั้งใจมาแอบอ่านก็ตาม)  จะบอกว่า ก็ยังรักตะอุ่นเหมือนเดิม คนเดียวล่ะ แค่เขียนถึงเรื่องสมัยยังเด็ก (เกือบ 20 ปีมาแล้ว) ก็เท่านั้นเอง

.

.

จริ๊ง-จริง