ใกล้จะได้อยู่สบายๆ เพราะ ไม่มีงานทำแล้วววว

แฮ่....

ช่วงนี้ ชีวิตฉันมีเรื่องที่ต้องคิดหนักอยู่ 2 เรื่องคือ เรื่องงาน ที่จะหมดสัญญาในวันที่ 7 พค. นี้  และเนี่องจาก loading is very soft so... ฉันก็ต้องหางานใหม่ตามระเบียบ ... จริงๆ เค้าก็ยื่นข้อเสนอให้ฉันไปทำงานตำแหน่งเดียวกันนี้ ที่ กทม แต่ฉันไม่อยากไปอ่ะ 

ความสุขอยู่กับเราได้ไม่นาน...จริงๆ งานที่ไม่กดดันมาก  ผลตอบแทนที่คุ้มค่า มักจะมาและไปอย่างรวดเร็ว  ทำงานที่นี่ทำให้ฉันได้... หลายๆ อย่าง นอกจากประสบการณ์ที่ดีในการทำงานแล้ว นั่นคือ

เรียนจบปริญญาโท 1 ใบ , ตะอุ่นที่น่ารัก , เงินเก็บอีกก้อน --- > ก็ถือว่า โอเค 

ความจริงมีพี่อีกคนที่ทำงานในหน่วยงานแบบเดียวกัน  แต่เป็นตัวแทนของคนละประเทศ ฉันเป็นของสิงคโปร์ แต่พี่เขาเป็นของมาเลเซีย  บางครั้งฉันก็มานั่งนึกว่า ฉันน่ะ โดดงานน้อยกว่าเขา (ไม่ใช่ว่าไม่โดดเลยนะ --- แต่น้อยมาก) คนนั้นทำงานแค่ครึ่งวัน เกือบตลอดทั้งสัปดาห์ เงินเดือนเขาก็ได้เยอะกว่า แถมฉันว่าเรื่องงาน ฉันก็ไม่เป็นรองในด้านความรู้ต่างๆ แล้วทำไมต้องเป็นฉันที่หมดสัญญา แล้วไม่ได้ต่อด้วย (วะ.....แม่งเอ๊ยยยย)

ตะอุ่นบอกฉันว่า ก็คิดเสียว่า เขาต้องเป็นผู้นำครอบครัว มีลูกสองอีก ไหนจะค่าเทอม ค่ากินอยู่ --- ตะอ้วนตัวคนเดียว คิดเสียว่า ไม่วันนี้ ก็ต้องวันหน้าที่เค้าจะหมดสัญญาแล้วไม่จ้างต่อ ถึงวันนั้น ตะอ้วนอายุมากกว่านี้ จะหางานใหม่ลำบากกว่านี้นะ --- ...... ทำไมตะอุ่นมันคิดบวกได้ขนาดนี้ฟร่ะ...  เป็นนางงามป่าวเนี่ย???

ตอนนี้ก็สมัครงานและสัมภาษณ์ไปเรื่อยๆ ก่อน  แม่บอกว่า ไม่ต้องรีบหรอก พักให้สบาย ทำเรื่องเรียนให้เสร็จ แล้วค่อยหางานทำก็ได้ .... แอบมีแม่เป็นนางงาม (รุ่นใหญ่ )

ส่วนเรื่องเรียนก็ไม่มีอะไรมาก เรียน course work จบแล้ว เหลือแต่ทำ IS ซึ่งฉันคาดว่าจะทำให้เสร็จภายในเดือน พค. นี้  แล้วจะได้ประจวบเหมาะกับเริ่มงานใหม่ซะที .... บางครั้งฉันก็อดแปลกใจไม่ได้ว่า หลายๆครั้งที่คิดว่า อะไร มันควรจะเกิดขึ้น เมื่อไร และมันก็เป็นจริง

.

.

.

วันนี้มาเพื่อบ่นๆจริง

ก่อนจะจบเอนทรี่นี้ลงไปแวะ hi5 เพื่อน แล้วมีคนบางคนเอามาลงไว้

ไปเปิดดูทีไร ก็ขำกลิ้งทุกที....

คำสารภาพของคนเคยแมน 

ได้โปรดเปิดเถิด..... มันสุดยอดจริงๆ